10 maart 2020: mijn zoon wordt 16. Het is de dag nadat Rutte ons opdroeg geen handen meer te schudden. We doen daar nog wat lacherig over en nemen het niet altijd allemaal serieus…

15 maart 2020: mijn vader wordt 72. Hij wil graag een hapje eten met mijn moeder. Het is de dag dat Rutte ons meedeelt dat de restaurants vanaf 17:30 gesloten zijn. We schrikken van de maatregelen en nemen het nu allemaal serieus….

Zo snel gaat dat dus; van schijnbare zekerheid naar; “Huh, en nu..?”

Wij (Stroom Zuid, 4 zakelijke partners verenigd in een maatschap) spraken begin 2020 over de volle agenda, hoge verwachtingen en gaven in gedachten de geprognosticeerde winst al uit aan nieuw kantoormeubilair. En ineens…is de agenda helemaal leeg; als externen zijn we niet welkom bij andere bedrijven en kunnen we niet vooruit met de teams die we begeleiden.

Samenwerkend vanuit een prachtig kantoor verdwijnen we naar onze thuiswerkplekken. Waar we voorheen niet zo ‘happig’ waren op digitaal vergaderen wordt het met behulp van Teams en Zoom al snel gewoon. Het is wel zoeken: Wat werkt, wat niet?
We geven elkaar de ruimte om te experimenteren en ontdekken. Later geven we elkaar ook de noodzakelijke ruimte om gevoelens te delen. Dat het bij ons alle vier ‘iets’ doet is overduidelijk en we zitten lang niet altijd in dezelfde gemoedstoestand.

We besluiten al snel om drie keer in de week een digitale ‘dagstart’ te houden. Achteraf een gouden zet, denk ik. Hierdoor hebben we elkaar in het oog kunnen houden, uit het dal getrokken wanneer nodig, of juist geremd in positivisme. We namen tijd om te reflecteren en kregen ook ruimte voor nieuwe ideeën. Factureren was er natuurlijk niet bij, maar werken aan ons werk, creatief vooruit kijken en produceren hebben we in volle snelheid gedaan.

Niet zonder krachtige woordenwisselingen, onderlinge frustraties of ergernissen…maar wel altijd eerlijk en met een (onbewust) gezamenlijk doel voor ogen: ‘Wij gaan hier sterk uitkomen samen!’ (En toen het echt even teveel werd kozen we voor een fysieke ontmoeting op 1,5m van elkaar).

Alleen was me dit nooit gelukt. Mijn maten halen het beste in me naar boven (en ik denk ook andersom). Wij hebben de tijd gehad (en het geluk) onze manier van werken in een ander perspectief te kunnen zetten.

Ik ben trots op de wendbaarheid van ons vieren die ons in staat stelde een andere manier van werken te omarmen, nieuwe verdienmodellen te ontdekken en innovatieve interventies te ontwikkelen. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat een betere versie van onszelf  is komen bovendrijven en….zielsgelukkig dat ik onderdeel uitmaak van dit heerlijke team.

 

Ook sterker uit een crisis komen? Creëer een wendbaar team met onze Stroomversnellers!

Zie ook teamsamenwerking op afstand